Teresa Tomsia

 .

                Kto przybywa po wiersz

                             pamięci Zbigniewa Dominiaka (1947-2002)

Kto przybywa po wiersz,

jest pierwszy –

zatrzymuje się i czeka

na otwarcie

w  n i e – w y s ł o w i e n i u.

Wchłania gorzki zapach snu

i szelest słów

bliskich jak dotyk.

Przyzywa pragnienie: Nadziejo,

trwaj, jesteś piękna!

Kto odchodzi z wierszem,

jest ostatni –

ogarnia spojrzeniem, co było

i zapisuje: Tak to jest.

Szukałem i... szukam.

W nowym świecie nic nie ma,

czego nie pragnął już stary.

Kto wyrusza po wiersz,

s i e b i e  stawia na drodze

                                           Teresa Tomsia