Dorota Kiersztejn Pakulska

Na śmierć poety Zbyszka

Przyjaciele marzną

przy grobie Zbyszka

osłaniając dłońmi

chybotliwy płomień zniczy

niepewny

jak pamięć

o poetach

Przytupując z zimna

spierają się

czy wielkim poetą był

Nie, nie: jest

Był

Pytają Zbyszka

Jak bywa

Tam

Odpowiedź

Jest niezwykle istotna

Pozwoliłaby nam

Oprzeć stopę

W spadaniu

Poprzez czas i przestrzeń

Zbyszek poeta

Zawsze tego dociekał

Wiem

Mówi: wiem

Ale nie powiem

Muska włosy przeciągiem

Mgli lustro w przedpokoju

Strąca czapkę z wieszaka

mruga żarówką w zakurzonym żyrandolu

Pisze palcem na szybie

Niektórzy widzieli

Ktoś zrozumiał

Ale nie jest to pewne